Wgraj zdjęcie schematu i odwzoruj symbol po symbolu. Rozmiar siatki ustaw ręcznie powyżej.
Zaznacz: przeciągnij po siatce albo kliknij dwa rogi (precyzyjniej).
✋ Przesuń = złap fragment i przenieś w inne miejsce (naprawa pomyłki).
⧉ Kopiuj = powielaj fragment (stawiaj wiele razy). Podgląd trzyma się kursora.
Pokoloruj tło komórek, żeby zaznaczyć raporty i strefy wzoru (jak w japońskich schematach). Symbole rysujesz normalnie na wierzchu.
Rysuj gruby kontur po liniach siatki, żeby pokazać kształt części (np. sylwetkę rękawa) — jak w japońskich schematach.
Zrób próbkę i policz, ile oczek i rzędów wychodzi na 10 × 10 cm.
Ile pełnych powtórzeń wzoru zmieści się w danej liczbie oczek.
Rozłóż przybierane lub ubierane oczka równo w jednym rzędzie.
Wpisz swoją próbkę i wymiary — kalkulator liczy sweter autentycznym silnikiem konstrukcji (korpus, pacha, ramiona, dekolt okrągły z 3-fazowym łukiem) i wypisuje pełny opis krok po kroku. Niezależny od Konstruktora. Rękaw i skracanie rzędów opisane w sekcji „Jak się oblicza".
Zrób próbkę i zmierz po zblokowaniu. Przelicz na 1 cm:
oczka/cm = oczka na 10 cm ÷ 10
rzędy/cm = rzędy na 10 cm ÷ 10
Wszystkie dalsze przeliczenia opierają się na tej próbce — musi być z tej samej włóczki i drutów.
gotowy obwód = obwód ciała + luz
szerokość jednego panelu = gotowy obwód ÷ 2
Luz zależy od kroju: dopasowany 0–5 cm, klasyczny 6–10 cm, luźny 10–15 cm, oversize 15+ cm.
oczka = szerokość(cm) × oczka/cm
rzędy = wysokość(cm) × rzędy/cm
Zaokrąglaj do liczby całkowitej. Jeśli wzór ma raport R oczek + oczka brzegowe B:
oczka = powtórzenia × R + B
Jeśli ściągacz/wzór wymaga parzystej liczby — dobierz ±1 oczko. (Kalkulator wzoru robi to automatycznie.)
Nabierz oczka panelu, zrób ściągacz (wysokość × rzędy/cm), potem wzór prosto do rzędu pachy:
rzędy do pachy = długość całkowita(rz.) − głębokość pachy(rz.)
Opadające ramię: nie zamykasz oczek — otwór rękawa powstaje przez szerokość korpusu; od rzędu pachy robisz prosto.
Wcięty (set-in): zamknij od razu ~½ oczek podkroju z każdej strony, resztę gub po 1 oczku co 2. rząd. Szerokość na ramionach = nabranie − 2 × podkrój.
oczka na oba ramiona = oczka po pachach − oczka dekoltu
jedno ramię = oczka na oba ramiona ÷ 2
Jeśli liczba nieparzysta — jedno ramię ma o 1 oczko więcej (to normalne).
Skos ramienia krótkimi rzędami (short rows) — reguła: podziel oczka jednego ramienia na 3–5 grup. Rób kolejno krótsze rzędy: przerabiasz do grupy, zawracasz (owijasz oczko / wrap&turn), następny rząd znów krótszy. Na końcu przerabiasz 1 rząd po wszystkich, chowając owinięcia, i dopiero wtedy zamykasz całe ramię równo. Daje gładki, pochylony brzeg zamiast schodków.
Alternatywa bez short rows: zamykaj ramię schodkami — grupy oczek co 2. rząd (np. 8+8+7).
oczka dekoltu = szerokość dekoltu(cm) × oczka/cm
zmniejszeń na stronę = (oczka dekoltu − zamknięcie środka) ÷ 2
Zamknij na środku ~40% oczek dekoltu (zaokrąglone do parzystej). Każdą stronę rób osobno. Zmniejszenia w 3 fazach (odstępy rosną ku ramieniu):
Technika: 2–3 oczka od brzegu; po jednej stronie ssk, po drugiej k2tog (symetria). Ostatnie zmniejszenie ≥2 rzędy przed ramieniem, potem prosto.
Nie stosuj jednego stałego interwału — to daje kanciasty „V". Łuk = gęściej u dołu, rzadziej u góry.
Bez szerokiego zamknięcia środka (ewentualnie 1 oczko centralne). Zmniejszenia równomiernie co 2–3 rzędy z każdej strony, aż do ramion — prosty skos. Szpic: centralne podwójne zmniejszenie.
Płytki. Zamknij szeroki środek, potem tylko 1–2 zmniejszenia na stronę co 2–3 rzędy, reszta prosto do ramion. Nie rób pełnego łuku 3-fazowego jak z przodu.
oczka mankietu = obwód nadgarstka(cm) × oczka/cm
oczka bicepsu = obwód ramienia u góry × oczka/cm
przybrań na stronę = (biceps − mankiet) ÷ 2
co ile rzędów = długość rękawa(rz.) ÷ przybrania na stronę
Rozłóż przybierania równomiernie (co obliczony interwał, 1 oczko z każdej strony). „Równomierne przybierania" w Kalkulatorze wzoru pomoże rozłożyć resztę.
Pod pachą zamknij tyle co w podkroju korpusu (set-in). Potem gub oczka: częściej na początku i końcu łuku, rzadziej w środku, aż górna krawędź główki ≈ obwód pachy. Opadające ramię: brak główki — rękaw prosty wszywany w otwór.
Zmień wymiary (obwód, długość, dekolt, rękaw) na docelowy rozmiar i przelicz od nowa tą samą próbką. Trzymaj proporcje: pacha ~ długość × stały ułamek, ramię ~ szerokość − dekolt.
To jest szacunek orientacyjny z ważonej próbki, nie gwarancja. Pasuje do każdego projektu: swetra, czapki, szalika, chusty czy innych części, jeśli wpiszesz ich wymiary w cm.